Luijmes vastberaden op weg naar de top

Jean-René met links S.B.Z. Prins en rechts S.B.Z. Ubaldi

WESTENDORP – Jaloers is hij wel eens. Op profvoetballers bijvoorbeeld, die maandelijks een riant salaris op hun bankrekening krijgen gestort.

Maar sinds ruiter Jean-René Luijmes (24) uit Silvolde als 7-jarig jochie verknocht raakte aan de paardensport, heeft hij geen keuze: hij moet en zal de top bereiken als dressuurruiter. 

Makkelijk is dat niet. Luijmes heeft als dressuurruiter geen werkgever die hem voorziet van een stabiel inkomen. Hij moet zijn sport zelf bekostigen. “De paardensport kost een hoop geld. Ik denk dat ik jaarlijks wel zo’n twintigduizend euro kwijt ben. Gelukkig steunen mijn ouders me en heb ik sinds kort ook een sponsor”, aldus Luijmes op de stal in Westendorp, waar zijn twee wedstrijdpaarden staan. Met Prins rijdt hij sinds anderhalf jaar de Prix St. George, een van de hogere nationale dressuurklassen. Voor de Silvoldenaar is dat niet genoeg. “Volgend jaar rond deze tijd wil ik Grand Prix-wedstrijden rijden (het hoogste dressuurniveau in Nederland, red.). Dat is denk ik haalbaar. Ooit hoop ik mee te doen aan de Olympische Spelen, misschien al wel over vier jaar in Londen.”

Twee weken geleden kreeg Luijmes een welkom steuntje in de rug. Op een selectiedag reed hij zich in het Future Kader, een talententeam van de Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie (KNHS). Luijmes: “Als lid van dat team krijg ik trainingen van toptrainers in de dressuur en volg ik clinics.”

De weg naar de top is dus ingezet, maar heeft zijn prijs. Vrije tijd heeft de talentvolle Silvoldenaar nauwelijks. Als hij zelf niet aan het trainen is, geeft hij paardrijles en werkt hij halve dagen bij een handelsstal in Duiven.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat een slechte wedstrijd de jonge ruiter wel eens aan het twijfelen brengt. “Ik voel de druk dan wel. Dan vraag ik me af of ik wel het goede doe. Er gaat veel geld in zitten en je moet jezelf eerst nog maar eens zien te bewijzen”, zegt Luijmes.

Toch geeft hij zijn droom niet op. “Veel mensen die de dressuurwereld kennen, geloven dat ik veel potentie heb. Daarom heb ik besloten te gaan voor het hoogst haalbare en daarin ook te investeren. Ik kijk gewoon elke keer een stukje verder om zo uit te vinden waar mijn grenzen liggen.”

De offers die hij ervoor moet brengen, neemt hij op de koop toe. Hij wil niet anders. “Paardrijden is mijn grote passie. Het is een enorme uitdaging mijn paard telkens weer mooier te laten dansen. Als je ziet wat Anky van Grunsven (de dressuuramazone won afgelopen dinsdag in Peking voor de derde achtereenvolgende keer goud op een Olympische Spelen, red.) met haar paard kan, dat is toch super? Ik wil ooit een van haar opvolgers zijn.”

Dat daar de nodige uurtjes in gaan zitten? Ach, het zij zo. “Ik probeer eens per jaar een week op vakantie te gaan. Maar dat is dan ook wel weer genoeg, hoor. Als ik terugkom, ben ik dan ook meteen weer bij mijn paarden te vinden”, lacht Luijmes.

© Gelderlander 2011, op dit artikel rust copyright.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *